Een innerlijke reis is een reis met het hart, die plaatsvindt in de wereld van hemel en aarde, in de wonderlijke schepping van Allah de Almachtige. Het is een reis langs de halteplaatsen en verblijven van de religieuze weg. De reis van de heiligen, van de mensen van Allah, is zo'n innerlijke reis. Zij verblijven fysiek in hun huizen, maar hun harten dwalen en circuleren in de zeven hemelen, in het paradijs dat breder is dan de zeven aarden. Het paradijs van de gnostici is die wereld van het koninkrijk die niet kan worden afgesneden, waarvan het einde niet kan worden bereikt, en waarvan het bezoek niet kan worden verboden. Allah de Verhevene nodigt uit tot deze reis van het hart met de woorden: "Hebben zij niet gekeken naar de rijken van hemel en aarde, en naar de dingen die Allah de Almachtige heeft geschapen?" (A'raf: 185) Als iemand onbekwaam is voor deze innerlijke reis en er ver van verwijderd is gebleven, dan moet hij een uiterlijke reis maken, zijn lichaam van de ene plaats naar de andere bewegen. Hij moet overal voordeel en lessen uit halen. Dit is vergelijkbaar met iemand die op eigen benen naar de Kaaba gaat, de uiterlijke Kaaba ziet en de omloop maakt.