Dit boek vertelt het epische verhaal van 'Neşet Ertaş, de laatste bard', wiens naam in zijn jeugd in zijn woonplaats slechts twee straten verderop onbekend was, maar later continenten oversteeg en wereldwijd bekend werd, door UNESCO erkend als 'Universele Muziekwaarde'. Het is een reis van stoffige, modderige sloppenwijken naar een bestaan van saz en zang. Dit boek is het verhaal van het morele en bescheiden leven van een bard die nooit in opstand kwam tegen zijn lot, zeggend: "We waren arm sinds onze geboorte. We hebben geen rijkdom gekend, dus we kunnen niet klagen over armoede...", en die de onschuldige acceptatie van het lot in Anatolië beschrijft. "De reiziger heeft proviand nodig onderweg. Voor de bard, wiens leven een eigenaardige reis is, hebben wegen wegen gevolgd, jaren jaren verslonden. Nu rest alleen nog de dood als zijn laatste proviand." Dit verhaal gaat over een man die in zijn jeugd vanwege zijn donkere huidskleur, zongebruinde gezicht en het donkere lot van zijn hart werd 'veracht en gestenigd'; een man die eigenlijk behoorde tot de Abdallık, een soefistische weg, afkomstig uit de soefitraditie, met een Bektashi-karakter, een Yunus Emre-hart, menslievendheid als leidraad nam, en met diepe eerbied verliefd was op God. De laatste bard van liefde, uit de pen van Sinan Yağmur, de krachtige stem van de liefde...