In de Turkse literatuur, in de periode van de Tanzimat tot de jaren vijftig, werden intellectuelen in bijna elke roman afgeschilderd als idealistische personen die vochten voor de samenleving. En daarna begonnen alle verlichte mensen, vanaf de jaren van de Tweede Wereldoorlog, zich af te keren van de duisternis van de samenleving en zich te richten op hun eigen innerlijke wereld. Bovendien vond deze terugtrekking in zichzelf, zowel in het echte leven als op fictief vlak, niet alleen plaats in de Turkse literatuur; maar overal ter wereld en in alle kunstvormen. Terwijl een deel van de samenleving gewend was zijn weg te vinden in het donker, konden degenen die in het licht bleven geen samenleving of doel vinden om voor te strijden. De roman De Ledige Man is een van de Turkse romans die deze groeiende kloof tussen de samenleving en de intellectueel het duidelijkst blootlegt. De Ledige Man, gepubliceerd door Yusuf Atılgan in 1959, behoort tot de meest besproken romans van vandaag, met het licht dat hij nog steeds werpt op de moderne mens. Een Hoofd Vol Gedachten, Een Leeg Leven Dat Zich In Het Niets Wegwerpt… Yusuf Atılgan, een van de meest invloedrijke modernistische romanschrijvers van de Turkse literatuur, behandelt in zijn debuutroman De Ledige Man kwesties die zowel literair als sociologisch nog steeds aandacht verdienen. Met zijn hoofdpersonage genaamd Meneer C., een representatie van alle denkende geesten in de nieuwe samenleving, vertelt Atılgan het verhaal van een leven dat wordt verspild in apathie. Dit naamloze hoofdpersonage, dat zijn dagen doorbrengt met innerlijke conflicten in zijn geest, jaagt dankzij zijn financiële situatie op verschillende genoegens in het leven. Maar afgezien van dit alles, kunnen zelfs vrouwen hem het gevoel van verbondenheid niet geven waarnaar hij zoekt. Wat de roman De Ledige Man onderscheidt van werken die in zijn tijd zijn verschenen, is naast zijn techniek de uiteindelijke oneindigheid die hij creëert. Het werk, dat lezers in elke regel nieuwsgierig maakt naar het lot van Meneer C., krijgt een veel origineler karakter door het gezochte antwoord op een relatieve manier te presenteren. Heeft Meneer C. uiteindelijk de voldoening gevonden waarnaar hij zocht? Of zwerft hij sinds 1959 nog steeds onder ons, op zoek naar de zin van het leven?