Omschrijving

  Liefde is niet een leven met hem, maar een leven voor hem “De fout ligt bij mij! Als ik mijn pijnen zou uiten, zou er geen probleem zijn. Maar in plaats van zoveel mogelijk verbitterde woorden rond te strooien, slik ik ze in. Ze vergiftigen me roekeloos...” zegt Şiir. Er is Eda aan haar zijde, een dierbare vriendin die zegt: “Broederschap is verplichte vriendschap, en vriendschap is gekozen broederschap”. En drie mannen die Şiir's leven hebben geraakt... Ezel, die zegt: “Je bent mooier dan alle gedichten die ik tot nu toe heb gehoord, gelezen, beluisterd of voorgedragen!” Baran, die de stelling verdedigt: “Liefde kent geen leeftijd, en geen logica”. En Recep, wiens verhaal vastzit tussen “Ik ben jaloers op je voor iedereen” en “Waarom werd ik verliefd op die wrede vrouw”. De gemoedstoestand van Şiir is echter chaotisch. Ze uit zich als volgt: “Alle kleuren zijn uit mijn leven verdwenen. Ik ben tevreden met zwart, met wit, maar... Ze hebben me in de diepte van een pikdonkere schuilplaats geduwd. Mijn ogen verlangen naar de zeven kleuren van de regenboog. Mijn hart zal uit elkaar vallen als ze het aanraken. Mijn hersenen hebben hun lading al genomen. Alles is een puinhoop...”