Naarmate de duisternis toeneemt, begint er in mij een jij. Ik voel je vermoeide hart, te vol om te zwijgen en te moe om te spreken, zonder me te laten misleiden door afstanden. Je kunt je pijn niet uitleggen, maar je kunt wel uitdrukken wat er uit je tas valt met "pijn". Voordat je begint te spreken, open je je handen vol kwelling voor je Heer, die al weet wat je zult zeggen. Onachtzaamheid verdwijnt, en je geweten begint het goede in het kwade te zien. En je begrijpt. In werkelijkheid heeft God prachtige paden voor jou gecreëerd... En je begrijpt: als het vuur Ibrahim niet heeft verbrand, als de vis Yunus niet heeft opgegeten, als het mes Ismail niet heeft gesneden, als de zee Musa niet heeft verdronken, dan moet ook jij je hoop laten groeien met het vers "Kün Fe Yekün"... Mehmet Yildiz