Omschrijving

Dank je

    Hij was me te dierbaar om als een monument uit het verleden achter te laten; te noodzakelijk om hem in het verleden te laten. Ik vergeet telkens waar we gebleven waren in onze scheiding. De weg waarlangs je naar me toe kwam, was bezaaid met sporen van liefde. Je gedichten bedekten de sporen van talloze liefdes. De daad van het komen was verbleekt in je stappen... Terwijl ik, de liefde begon te beschouwen als een "nieuw tijdperk" bij je komst... Niet omdat ik niet van mijn pad kon afwijken, maar omdat ik wist dat ik met jou geen enkel pad kon bewandelen, ga ik weg. Alle liefdes van de wereld zijn voor jou en je mag mij vergeten! Als ik op mijn linkerzijde zou slapen, en jou zou dromen, zou ik altijd in die droom blijven... Maar je hebt me nu eenmaal geraakt. Mijn vingerafdrukken zijn te zien in mijn blikken. Waar ik ook kijk, ik laat een spoor van jou achter. Ik ben een deur die jij kunt openen als je wilt ontsnappen en daarna de wereld in kunt slaan! Kom, open en vlucht... Zeg, geliefde, ben ik nu een verlies in je leven? Onvindbaar... Ben ik een open wond? Onheelbaar... Ben ik een gevaarlijke weg? Onbegaanbaar...