Je wist dat iedereen zijn eigen put in zijn hart draagt. Je zag hem voor het eerst toen hij bang was en niet wist wat te doen in een vuurzee van het leven die alles op zijn pad verteerde en hem stiekem omringde. Je keek hem in zijn gezicht terwijl hij uitgeput was van het vluchten, hij reikte je zijn hand, je pakte zijn hand. Hij was een rebelse engel die zijn hand uitstak vanuit de verboden hemel, omringd door grijze wolken vol angstaanjagende bliksems. Zijn sierlijke hand reikte zachtjes vanachter de zeven hemelen, door de wolken, door de vlammen, en raakte langzaam zijn hevig kloppende hart aan, door zijn borst te splijten. De plek die hij aanraakte deed pijn. Een open wond. Eenzaamheid en existentiële pijn. Het verlies van een liefde, een vrouw en een wonder. Een eenzame man die de vrouw die hij verloor zoekt in de straten van de stad, in de complexe labyrinten van zijn geheugen en in de donkere put van zijn eigen innerlijk. Enerzijds de ongeneeslijke kinderwonden achtergelaten door een moeder die haar huis verliet, anderzijds het verdriet van vrienden die te vroeg afscheid namen. Delirische uitspraken op een therapeutische bank. Te Laat is een van de meest poëtische teksten van Tarık Tufan, die lezers betovert met zijn unieke taal, literatuur en krachtige emotionele wereld. Een schokkend werk dat een diepe indruk in je hart zal achterlaten wanneer je de stukken samenvoegt, en een verhaal van zoeken dat je niet zult vergeten.