Aslı had haar eigen liefde gevonden in een avontuur dat begon in het Kariye Museum en eindigde in Jeruzalem. Wat haar op pad had gestuurd, was een wens die ze jarenlang in haar hart had gekoesterd. Ze geloofde dat ze daar zou vinden wat ze zocht en had God gesmeekt. Het zou zeker niet gemakkelijk zijn. Als Jeruzalem een liefdesverhaal was, zou zelfs een klein puntje daarin een prijs vragen. Jeruzalem; was "Liefde". Een moeizame, moeilijke, zware en gepassioneerde liefde. Jeruzalem; was een "Weg van Liefde". Een reiziger op deze weg zijn, vereiste geduld en veerkracht. Jeruzalem; was de oude Ümmî Hatun, het kind Fâtıma, de gelovige Abdulkâdir El-Said, de moedige Âiyşe Hatun... Het was de Al-Aqsa Moskee, de Omar Moskee, het Mausoleum van de Profeet Mozes, de Olijfberg, El-Halil, de Westelijke Jordaanoever. Daar was de schaduw van de Hemelvaart. In de smalle straatjes waren verhalen van geloof, loyaliteit, geduld en verzet verborgen. Degenen die naar Jeruzalem zijn geweest, weten: als je terugkomt, ben je niet meer compleet. Je laat de helft van je hart, je geest en alles wat je weet en voelt over liefde achter in die landen... Als je eenmaal de lucht hebt ingeademd, vult het verlangen de leegte van elke ademhaling die je achterliet... Als je voeten door de Poort van de Aarde zijn gegaan, en je geweten de diverse toestanden van de mensheid heeft gezien, dan zit er een brok in je keel, en zelfs als je slikt, verdwijnt de pijn niet... En als je een Palestijns kind over zijn haar hebt gestreeld, en die onschuldige geur aan je handen is blijven hangen... Je kunt het niet vergeten... Je kunt niet slapen... Je kunt het niet negeren... Nalan Güven vertelt in 'De Stad die de Nacht niet kon bedekken: Jeruzalem' een reis van zelf naar niets, met een gevoeligheid die in elke regel doordringt... Want op het pad van de liefde wordt elke stap naar het niets gezet...