"Ik kan toch niet zo onzichtbaar zijn?"   Er zijn vele jaren verstreken sinds de tijden dat vrouwen de straat observeerden vanachter tralies en leefden zonder hun aanwezigheid kenbaar te maken. Nu zijn vrouwen op straat, op de werkplek, overal... Maar toch is er iets dat hen onzichtbaar maakt: een vader die niet zegt "Ik ben hier"; een moeder wiens hart bevroren is; geliefden die hun liefde altijd uitstellen naar een ander moment; de buitenwereld die zegt "je moet leven zoals wij"; een maatschappij die vrouwen altijd aanraadt mooi, verzorgd en perfect te zijn... Vrouwen die hun ziel en lichaam, die ze gewijd hebben aan het behagen van anderen, met ongeluk van de ene plek naar de andere slepen, vrouwen die vergeten zijn naar zichzelf, naar binnen te kijken, zichzelf te zien, omdat ze zo hard roepen "Zie mij"... Gülseren Budayıcıoğlu vertelt met schokkende verhalen over onzichtbare vrouwen; om vrouwen zichtbaar te maken met hun pijnen, hun zwakheden en vooral met hun kracht om alles te overwinnen...