Deze roman van Tsjingiz Ajtmatov, die wereldwijd veel weerklank heeft gevonden, is een hartverscheurende, huiveringwekkende kreet. Het is echter geen wanhopige worsteling, maar een uitdaging die de hoop levend houdt tegenover gevangenschap, onderdrukking en ballingschap. Yedigej Dzjangelding begint na zijn terugkeer van het front te werken op een klein overslagstation in de Kazachse steppen. De gebeurtenissen die hij hier meemaakt en zich herinnert uit zijn verre verleden, zijn eigenlijk de redenen voor de donderende ineenstorting van een politiek regime dat als een nachtmerrie over een aaneengesloten geografisch gebied is neergedaald. Ajtmatov toont in deze roman ook waarom het systeem dat de mens negeert en hem tot een machine wil maken, gedoemd is in te storten. Terwijl Yedigej het lichaam van zijn overleden vriend Kazangap naar diens graf brengt, overdenkt hij het verleden van zichzelf en zijn volk, met al zijn bitterzoete en tot nadenken stemmende aspecten. Die dag wordt voor hem "een dag die een eeuw duurt". Ajtmatov, die het verleden, heden en de toekomst met grote meesterschap samenbrengt, nodigt ons uit om onszelf in de spiegel te bekijken terwijl hij de weerslag op aarde toont van de pogingen van een beschaving, ontdekt als resultaat van het ruimteonderzoeksprogramma "Demiurg", om te communiceren met mensen. De begraafplaats Ana-Beyit, waar Kazangap wordt begraven, dankt zijn naam aan een legendarische vrouw genaamd Nayman Ana die daar begraven ligt. Ajtmatov schenkt de wereld het concept "mankoert" door het verhaal van Nayman Ana te vertellen. Wat betekent dit vreemde, beangstigende woord? Stel je voor dat de plaats van de mens, het wezen dat zijn hele verleden te allen tijde met zich meedraagt, wordt ingenomen door een biologische machine zonder geheugen of herinneringen, die zijn ziel heeft verloren en van binnen is gevuld met commando's.