Omschrijving

Jamal

  “Ik ontmoette hem bij een vuilnisbak; hij was verlegen, schuchter. Het was duidelijk dat hij honger had, maar hij twijfelde of hij in de vuilnisbak moest graaien. ... Zijn pikzwarte ogen waren dof, zijn schouders hingen en zijn lippen waren gebarsten. Ik gaf hem het eerste stukje eten dat ik uit de vuilnisbak viste; hij aarzelde, zijn ogen vulden zich met tranen, zijn keel zat dicht. ... Terwijl hij een hap nam van het maisbrood dat ik hem gaf, leek hij te proberen het niet te beschadigen, blijkbaar kende hij de waarde van 'brood', hij was dus niet 'ondankbaar'. Ik stopte hem nog een paar stukjes eten in zijn hand; voor het eerst glimlachte hij, zijn stralend witte tanden verlichtten zijn gezicht. We spraken elkaars taal niet, maar het was niet moeilijk om elkaar te verstaan door de universele taal van vriendelijkheid.” De straat is de laatste toevlucht voor degenen die gevallen zijn, verdreven zijn, dakloos zijn gemaakt, voor degenen bij wie iets abrupt "knakte" vanbinnen, voor degenen die vermalen zijn in de tanden van een meedogenloze machine. Daar ervaar je ook het geluk van mens zijn/mens blijven, van solidariteit, van het delen van een stukje brood; en ook de pijn van in de steek gelaten worden, van met je hoofd naar beneden vallen. Je bent getuige van de mooiste kanten van mensen, en ook van de meest kwaadaardige. Maar het belangrijkste is niet om naar de "stem" van de straat te luisteren, maar om zelf die "stem" te zijn. Want de straat is vrijheid, vrijheid is op straat.