Ik wil jou aan mijn zijde en de hele wereld tegenover me. Het was koud, de wind was meedogenloos. Dit was een sneeuwbol, en wij waren de figuurtjes erin. De dag zou komen dat iemand deze sneeuwbol zou oppakken en schudden. We zouden denken dat het sneeuwde, terwijl we op zijn kop zouden komen te staan... Eylül wist niet wat haar te wachten stond toen ze op een van de koudste winterdagen terechtkwam in het Psychologisch Steunpunt Sneeuwbol, gelegen in een bosrijk gebied nabij het Abant-meer. Eylül, die dacht hier alleen voor psychologische ondersteuning te zijn, zou een heel ander einde tegemoet gaan. Eerst zou ze Merih ontmoeten, en dan zou ze zichzelf in Merih vinden. "Wij zijn hier," zou Merih haar zeggen, "en dit gebeurt." Dit verhaal is het verhaal van de omwenteling van Eylül en Merih... Het verhaal van hun gezamenlijke dieptepunt en hun verblijf in het donker... Het verhaal van pauwen wiens glimlach nooit oprecht was, wier ogen altijd ver weg staarden, die heen en weer werden geslingerd in de onwetendheid van wat ze waren, en die zichzelf lelijk vonden omdat ze hun vleugels niet konden zien. Dit verhaal is jouw verhaal, jij hebt deze regels geschreven... Ben je klaar om te rillen in het wintersprookje van Eylül en Merih? Die opkomende zon, Eylül... die komt niet voor ons op.