Hoe reist een gebrekkige munt van hand tot hand, van beurs tot beurs, heel Rome door? Hoe verbindt het verhaal met het verhaal, de weg met de reiziger, de droom met de visie, zeven mensen met een deugdzame hond? Waarom wordt de boodschapper die terugkeert naar de grot van de schaduwen telkens gestenigd? De Barnsteenpas zoekt antwoorden op deze vragen in het Rome van keizer Diocletianus, rond 300 na Christus. Het nodigt zijn lezers uit voor een lange reis tussen het Forum, het Colosseum, de Senaat, de Tiber, de Tempel van Genezing, vrijheden die later verloren zijn gegaan of nooit verkregen, retoriek, manuscripten, sarcofagen, geneeskrachtige kruiden, wolven en vogels, bergen, de meest angstaanjagende gevechten, de toga picta en stekelige zeeslakken. Met zijn heldere maar diepgaande taal, de levendigheid van zijn personages, de meeslependheid van zijn gebeurtenissen, de rijkdom van zijn historische details en de voortdurende geldigheid van zijn schrijnende kwesties, is het een episch meesterwerk dat, hoewel het uit een speciaal punt in de geschiedenis is getrokken, iets te zeggen heeft over de universele menselijke condities. Het resultaat van acht jaar werk. "Het is alsof we gestorven zijn en met jou praten over onze dagen in deze wereld. Alsof ons leven in deze wereld is geëindigd en iemand onze schouder aait alsof hij wil zeggen: 'Laten we eens kijken naar al onze problemen. Het is voorbij, het is gedaan.'"