Wat in de loop der tijd in onze geest wordt geschreven, bepaalt later ons lot...

Door de open deur komt een meisje met een rode mantel binnen.

Ze ziet eruit alsof ze uit een film of een sprookje is weggelopen.

Terwijl de ochtendoproep tot gebed klinkt, de dag nog niet helemaal is aangebroken, en de omgeving nog niet volledig is verlicht, bekruipt je een huivering; een soortgelijk gevoel glijdt over me heen.

Als een spook...

Als iemand nu de deur zou openen en zou zien hoe dit meisje midden in de kamer staat te draaien, met gesloten ogen en de zomen van haar mantel opwaaiend, en ik haar met plezier gadesla, wat zou hij dan denken? Hij zou zeggen: "De een is gek, en de ander is een gekke dokter."

Terwijl ik haar met ontzag gadesla, vraag ik me af: "Welke pijnen heeft ze geleden, welke impasses heeft ze doorgemaakt, dat ze zo in de kamer van een psychiater staat te draaien?"

Waarom zou iemand zo'n mantel dragen als ze naar een psychiatrische kliniek gaat, waarom zou ze een hoed met tule ervoor opzetten? Dit moet een betekenis hebben. En al snel vloeien de geleden pijnen, als een fijne pijnscheut, draadje voor draadje uit haar mond.

Dit meisje heeft de grootste pijnen, angsten, liefdes, passies, hoop en wanhoop ervaren.

Dit is het verhaal van misbruik in de kindertijd, jarenlang onder de donkere schaduw van dit misbruik, eenzaamheid, verlatenheid, en van de gloednieuwe deuren die zich openden toen alles verloren leek; kortom, het is het verhaal van een avontuurlijk en ontroerend leven, met al zijn goede en slechte kanten; eigenlijk een heel onschuldig liefdesverhaal. 

Ergens in het boek zult u ongetwijfeld uzelf en degenen die een indruk op u hebben achtergelaten, tegenkomen. Ik hoop dat u hen goed zult kennen en hen, na uzelf, met iets meer tolerantie zult benaderen.

Gülseren Budayıcıoğlu, 3 november 2022, Istanbul

Halverwege een boek snel de volgende gaan halen... Niet willen stoppen met lezen, niet kunnen stoppen met lezen... De Rode Mantel...