Omschrijving

De Adem van Mijn Vader Zit In Die Ballon / Muhabbet Yazıları 2 / Fatih Duman

  Een mens kan misschien tientallen manieren vinden om zijn leed te uiten, lezer. Sommigen praten, sommigen huilen, sommigen vluchten weg en sommigen schrijven. Maar het meest edele vind ik zwijgen. Ik behoor tot degenen die schrijven niet zien als praten, maar als een onderdeel van zwijgen. Het is een toestand die ik bedoel: zwijgen door te schrijven. Het is een soort schuilen achter wat je niet voor jezelf kunt houden. Het is alsof je je hart uitstort bij iemand die je niet kent, die je nooit hebt ontmoet. Het is dus zowel spreken als niet spreken. … Deze keer wilde ik verdergaan met de "Muhabbet Yazıları" (Gespreksstukken) met mijn geschriften over zaken die mijn hart nog meer doen branden en me soms zelfs boos maken. De zin van een kind van een martelaar: "De adem van mijn vader zit in die ballon", bleef door mijn hoofd spoken. Ik denk dat dit een zin is die ik nooit zal vergeten en die ik niet uit mijn hoofd zal kunnen zetten. Ik wilde je vertellen wat mijn hart zo doet branden. Maar net als voorheen, was ik ook deze keer verbaasd hoe de woorden die mijn hart doen branden het papier niet verbrandden.