Omschrijving

Dat jaar - Ahmet Altan

      Het jaar is 1915. Conkbayırı bereidt zich voor op een glorieuze overwinning. Iedereen stelt elkaar dezelfde vraag: "Is er nieuws van Çanakkale?" Net zoals de samenleving een verhaal heeft, heeft ook elk individu wiens lot verandert in die dagen een verhaal dat het waard is om opgeschreven te worden... Ahmet Altan vertelt in 'Dat jaar' over de dagen waarin er in elke uithoek van het rijk een ander vuur brandde, via botsende ideeën, onuitgesproken zinnen en onvervulde beloften. Enerzijds het verhaal van twee broers die uiteenlopen, anderzijds de liefde tussen de Turkse officier Ragıp en de verbannen Armeense verpleegster Efronya, verhinderd door bevelen, wegen en treinwagons... In de roman, waarin 'Osman, die met de doden spreekt', de taak krijgt om te luisteren en te vertellen, wordt een polyfone sfeer gecreëerd door in de gedachten te kruipen van degenen die in die turbulente periode leefden, en openen de wervelende pagina's van de geschiedenis zich opnieuw in een fictief universum. De doden kenden de waarheid. Osman geloofde dit. "Je moet het leven van de doden leren... Want de levenden weten niets over het leven," had Efronya eens gezegd. In dit verlaten landhuis leefde hij door conserven te eten die een van de dienaren van zijn familie bij zijn deur had achtergelaten, en door met het ouderwetse gewaad van zijn grootvader door de kamers te dwalen, en hij sprak alleen met zijn doden. Hij had zich losgemaakt van het leven, de levenden, het heden, en van de wrede tirannie van de tijd waarvan men zei dat die altijd vooruit moest gaan. Hij beheerste de tijd en dwaalde door het verleden, waar hij alles kon zien wat hij wilde en alle geheimen kon ontrafelen.