Omschrijving
Sterven is Makkelijker dan Liefhebben
De auto stopte voor het casino, Nizam stapte haastig uit, rende het casino in, er was geen pianogeluid, het herenhuis was stil, hij liep naar de aangrenzende zaal, de klep van de piano was gesloten, hij scande de zaal met zijn ogen, Anya stond bij het raam, rokend.
Toen ze Nizam op zich af zag komen, zag Nizam voor het eerst een spoor van verbazing op haar gezicht.
Hij liep naar de vrouw toe en bleef voor haar staan:
- Hoe heet u?
- Waarom vraagt u dat?
- Omdat ik me afvraag of u uw naam zult zeggen als er niemand is, als we hier alleen zijn in het ochtendlicht.
- Bent u daarvoor gekomen?
- Ja Anya, daarvoor ben ik gekomen.
- U hebt mijn naam achterhaald.
- Dat heb ik... Maar ik vraag me af of u mij ook uw naam zult vertellen... Hoe heet u Anya?
Anya keek naar Nizam’s gezicht, naar zijn ogen, en zag daar iets wat niemand ooit eerder had gezien, of had kunnen zien, de schittering van een waanzin die zichzelf door verbranding vernietigde. Ze was er niet bang voor, een ander had misschien angst gevoeld, maar zij niet, integendeel, voor het eerst verscheen er een gloed die leek op vreugde in de leegte van haar blik.
- U bent gek.
- Ja Anya... Hoe heet u?
Anya nam een trek van haar sigaret, blies de rook omhoog naar het plafond, richtte haar blik op Nizam, keek lang naar hem, sprak langzaam, bijna teder.
-Mijn naam is Anya...
Sterven is gemakkelijker dan liefhebben
€19,50
Verdienbare Punten: 1100 , Meld je aan en verdien punten!
Omschrijving
Sterven is Makkelijker dan Liefhebben
De auto stopte voor het casino, Nizam stapte haastig uit, rende het casino in, er was geen pianogeluid, het herenhuis was stil, hij liep naar de aangrenzende zaal, de klep van de piano was gesloten, hij scande de zaal met zijn ogen, Anya stond bij het raam, rokend.
Toen ze Nizam op zich af zag komen, zag Nizam voor het eerst een spoor van verbazing op haar gezicht.
Hij liep naar de vrouw toe en bleef voor haar staan:
- Hoe heet u?
- Waarom vraagt u dat?
- Omdat ik me afvraag of u uw naam zult zeggen als er niemand is, als we hier alleen zijn in het ochtendlicht.
- Bent u daarvoor gekomen?
- Ja Anya, daarvoor ben ik gekomen.
- U hebt mijn naam achterhaald.
- Dat heb ik... Maar ik vraag me af of u mij ook uw naam zult vertellen... Hoe heet u Anya?
Anya keek naar Nizam’s gezicht, naar zijn ogen, en zag daar iets wat niemand ooit eerder had gezien, of had kunnen zien, de schittering van een waanzin die zichzelf door verbranding vernietigde. Ze was er niet bang voor, een ander had misschien angst gevoeld, maar zij niet, integendeel, voor het eerst verscheen er een gloed die leek op vreugde in de leegte van haar blik.
- U bent gek.
- Ja Anya... Hoe heet u?
Anya nam een trek van haar sigaret, blies de rook omhoog naar het plafond, richtte haar blik op Nizam, keek lang naar hem, sprak langzaam, bijna teder.
-Mijn naam is Anya...
