Nu is het tijd om te bekennen! Ik beken: ik heb vallen voor je gezet. Ik noemde ze Fi en Çi. Ik liet je op pad gaan met de honger die Can Manay voor Duru voelde, ik probeerde je met Deniz te vertellen dat niets is wat het lijkt... Ik heb onze weg versierd met hun verhalen, zodat je me zou volgen. En de betekenissen heb ik bijna in elke regel verborgen. Want in Pi lag wat ik echt wilde vertellen. Ik was wanhopig. Ik kon niet opgeven. Ik moest je dit uitzicht absoluut laten zien. Ik heb veel moeite gedaan om je hier eindelijk te ontmoeten. Kom nu weer met me mee, laten we samen verder wandelen. Laat Özge je vertellen dat oorlogen niet gewonnen worden door te vechten, dat de ware overwinning alleen behaald wordt als je niet afwijkt van het rechte pad. Luister van Can hoe alles wat we doen in het universum terugkomt bij onszelf. Zie in Bilge dat we zo krachtig zijn als we kunnen analyseren, zo mooi als onze eenvoud, zo uniek als de oprechtheid in onze realiteit. Begrijp met Duru de pijn van hen die hun eigen waarde afmeten aan de ogen van anderen. En ontmoet in de gedachten van Deniz de mens van de toekomst... Kom met me mee. Onze weg is niet lang, Eindelijk gaan we naar jou, naar mij... naar ONS. Een ononderzocht, ongeanalyseerd leven is niet geleefd.