"Sait Faik plukte een kornoelje takje uit de Burgaz-struwelen, bewerkte het als een pen, doopte het uiteinde in het leven en begon te schrijven. De Turkse verhaalkunst was een genre dat na Ömer Seyfettin werd voortgezet door meesters als Memduh Şevket Esendal en Fahri Celalettin. Sabahattin Ali voegde een dialectisch perspectief toe aan de vaderlandse verhaalkunst van Refik Halit en werd met deze vernieuwing de enige naam van de jaren 1940. Sait Faik deed echter iets wat zij niet deden. Hij behandelde geen onderwerp, maar een deel van het leven. Hij verdedigde geen stelling, hij weerspiegelde een ervaring. Hij had een hart vol menslievendheid en natuurliefde. Waar hij ook naar keek, het werd verwarmd en verlicht door deze liefde. Pas nadat hij er zijn hand op had gelegd, genoten wij van de meest onbeduidende mensen en dingen." Haldun Taner, Ölürse Ten Ölür Canlar Ölesi Değil, 1983. Aantal pagina's: 138 Publicatiejaar: 2016 Taal: Turks Uitgeverij: İş Bankası Kültür Yayınları