Word je wel eens jaloers uit liefde? Zijn er tijden dat je jezelf opoffert, je uiterste best doet om offers te brengen, je jezelf onvoorwaardelijk toewijdt en jezelf berooft uit liefde? Gebeurt het dat je altijd iets verdraagt, moet verdragen, pijn lijdt of je hulpeloos voelt uit liefde? Besef je dat je zo steeds verder verwijderd raakt van jezelf zijn in de liefde? Als dit alles je absolute onderdelen van liefde lijken, dan raak je verdwaald in een gevoel dat je voor liefde aanziet. Liefde is niet verdragen, doorstaan, opofferen en jezelf daarbij opgeven. Liefde is zo uniek als een vingerafdruk, maar universeel in de resultaten die het creëert... Hierin zijn de kennis, inspanning en denkwijze van iedereen uniek. Liefde is niet vanzelfsprekend, het is aangeleerd. Daarom is gebrek aan liefde ook een aangeleerde handeling. Zeggen "Ik kies ervoor om lief te hebben" kan zeker een effectieve en goede motivatie zijn, maar het is absoluut niet voldoende... Voor liefde zijn kennis, inspanning, denkdiscipline en toepassing heel, heel noodzakelijk. Want zoals Farabi zei, de mens is een vijand van wat hij niet weet. Liefde is een geconstrueerde ervaring... Wanneer je de gebreken die je voor liefde aanziet uit je leven verwijdert, blijft er een uniek gevoel van geluk, vertrouwen en rust over, gegroeid door je inspanningen.