“We zijn nu zonder leugens. We hebben nog steeds een paar geheimen. Maar we zijn zonder leugens.” Worden mensen man en vrouw omdat ze trouwen en onder hetzelfde dak wonen? Worden kinderen echt broers en zussen van elkaar omdat ze van dezelfde ouders komen? Doof de gloeiende sintels in de harten van geliefden, zelfs als de jaren hun harten hebben verbrand? Hebben degenen van wie alles openbaar is, meer verborgen geheimen? In 'Zeg niets, zodat ze het niet weten' ontrafelt Şermin Yaşar de steken van een groot gezin, die op het eerste gezicht stevig geweven lijken. Dit doet ze door de romanpersonages afzonderlijk het woord te geven. Ze zegt als het ware: “Je hebt ieders verhaal gehoord. Kom op, vertel nu: Wat is er eigenlijk gebeurd, en hoe is het gebeurd?” 'Zeg niets, zodat ze het niet weten' is een kluwen van geheimen die ontrafelt naarmate de personages spreken. Terwijl de kluwen ontrafelt, komen de uiteinden van de draden overal vandaan… Hoe leggen familiebanden knopen in het lot van mensen? Wat doen ouders met de lasten die ze op de schouders van hun kinderen leggen? Zullen degenen die als een schuldgevoel in ons leven zitten, ooit verdwijnen? Wat gebeurt er eigenlijk in die doodgewone huizen naast je? Terwijl je de antwoorden hierop in de roman leest, zal er een bittere glimlach, zelfs een pikzwarte glimlach, op je gezicht verschijnen. De auteur leest de lotsbestemmingen van haar mensen niet uit hun handpalmen; ze stort moedig de geheimen in de plooien van hun harten op papier. Voor degenen die de bittere kant van een glimlach kennen, voor degenen die de moed hebben om af te rekenen met wat anders is dan het lijkt en met de ware aard van iets... Prof. Dr. Mustafa Kurt