Drie Grote Meesters

In Drie Grote Meesters neemt Stefan Zweig zijn lezers mee op een reis door de literaire geschiedenis en naar de grenzen van het literaire genie, aan de hand van de levensverhalen van drie grote schrijvers. Balzac, die "de roman van de maatschappij schreef" en zijn macht aan de wereld wilde opleggen; Dickens, die "de roman van de familie schreef" en zich identificeerde met de Engelse cultuur van zijn tijd; Dostojevski, die "de roman van het individu schreef" en heen en weer slingerde tussen leven en dood, genialiteit en waanzin, verschijnen in dit werk van Zweig als zowel schrijvers als ware persoonlijkheden. Stefan Zweig werd geboren in Wenen op 20 oktober 1881. Zijn werken Drie Grote Meesters, Zij die de poëzie van hun eigen leven schreven, Zij die met zichzelf vochten, geschreven tussen 1920 en 1928, maakten veel indruk. Zweig, die gedurende zijn leven alle officiële prijzen weigerde, vertrok in 1940 naar Zuid-Amerika voor een conferentie en bracht daar de rest van zijn leven door. Op 23 februari 1942 koos Zweig, samen met zijn tweede vrouw Elisabeth Charlotte, de dood, net als veel van zijn romanpersonages, uit een diep gevoel van wanhoop veroorzaakt door de oorlog.  

Inhoud

Voorwoord

BALZAC

DICKENS

DOSTOJEVSKI

Begin

Zijn Gezicht

Tragedie van zijn Leven

De Betekenis van zijn Lot

De Mensen van Dostojevski

Realisme en Fantasie

Architectuur en Passie

Voorbij de Grenzen

Goddelijke Pijniging

Vita Triumphatrix

Voorwoord Het is geen toeval dat deze drie essays over Balzac, Dickens en Dostojevski, hoewel ze over een periode van tien jaar zijn ontstaan, in één boek zijn samengebracht. Het enige doel hiervan is om deze drie grootste romanschrijvers van de negentiende eeuw te tonen als figuren die elkaar aanvullen in de tegenstelling van hun persoonlijkheden en die misschien wel het concept van epische vertellers, oftewel de romanschrijver, tot een duidelijke vorm hebben verheven.