Omschrijving

En de Liefde pakte de handen van het huwelijk

    Benaderingen van relatietherapie met metaforen Als Leyla en Mecnun elkaar hadden gevonden, zou hun leven dan een ‘liefdesverhaal’ zijn geworden? Als de bergen niet tussen Ferhat en Şirin waren gekomen, zouden we Ferhat dan met liefde herinneren en Şirin met verlangen gedenken? Als de liefde van Züleyha voor Yusuf niet onmogelijk was geweest, zou de naam Züleyha dan zo vaak zijn genoemd? Als Asya van 'Selvi Boylum Al Yazmalım' uiteindelijk geen bittere pijn had overgehouden, zou de film dan onvergetelijk zijn geweest? Zijn de veelbesproken liefdesgedichten niet de zoete vrucht van diepe verlangens en brandende scheidingen? Als ze het meisje gemakkelijk aan de dichterzoon hadden gegeven, zou de dichter zwijgen. We zouden zijn naam niet kennen, zijn liefde niet koesteren, zijn gedichten niet horen. Als er geen diepe liefdesverdriet waren geweest, zouden er dan zoveel volksliederen zijn gecomponeerd die ons zo diep zouden raken? Het lijkt erop dat liefde wacht op plekken waar pijn is. Het verveelt zich naast geluk en vliegt dan weg. De laatste jaren luister ik als psychotherapeut naar verhalen van herenigingen en van mensen die herenigd zijn. Vreemd genoeg is er ook pijn in herenigingen. Die pijnen verdienen het om, denk ik, als liefde te worden beschreven. Paren hebben edele pijnen die gedichten kunnen voortbrengen. Ze hebben schrijnende teleurstellingen die films kunnen inspireren. Ze ervaren bittere verlangens die genoeg zijn om romans te vullen. Het huwelijk is de meest intieme en onbegrensde van alle menselijke relaties. En toch, juist hierom, vanwege die intimiteit en grenzeloosheid, sleurt het de partners mee in een angstige, bezorgde, verdrietige, aarzelende stroom. Juist daar waar ze het meeste geluk verwachtten, vinden ze pijn. Ze kunnen niet terug en niet vooruit. Zowel teruggaan als vooruitgaan heeft een hoge prijs. Ik geef toe, ik heb een ongelukkig beroep. Het heeft me allang mijn recht ontnomen om romantisch te zijn. In mijn sessies met stellen moet ik me herinneren wat de liefdesverhalen van degenen die elkaar niet vonden, me lieten vergeten. En de Liefde pakte de handen van het huwelijk, laat stellen hun relatie met een nieuwe blik zien in de spiegel van oude metaforen. Wat ik paren aan het begin van elke sessie herinner, schrijf ik aan het einde van het boek: “Goede mensen kunnen slechte relaties hebben. Degenen met slechte relaties zijn nog steeds goede mensen. Het is mogelijk om op te staan waar je gevallen bent. Je hebt altijd nieuwe opties.”