"Ik weet niet meer wat er speelde, het was een zwaar, melancholisch lied. Ik voelde haar geur, de warmte van haar haar tegen mijn wang. Ik legde mijn hand op haar middel en raakte zachtjes de holte van haar rug aan door de fijne zijde heen. Ze liet haar hand op mijn schouder rusten. Ik hield haar in mijn armen, en we draaiden langzaam rond. Ik herinnerde me alle jaren dat ik haar omarmde, onze mooie dagen die we beleefden en verloren. Ik werd duizelig. Ik was opnieuw geboren. Ik zette mijn eerste stappen in dit land van melancholie en was niet bang om te vallen." Is de dood echt een einde? Vanuit het perspectief van het aardse bestaan, misschien. Maar wat is de dood dan? Het einde van een concreet leven? Wat als de dood een nieuw begin is? Misschien in deze wereld, misschien in een andere dimensie... Het leven van Fatih en zijn familie, die na een actieve rol in de linkse politiek in Turkije naar Nederland zijn gevlucht, wordt op zijn kop gezet wanneer hun twintigjarige dochter Akdeniz sterft bij een "verdacht" tramongeluk. Bloed heeft de foto van het gelukkige gezin bevlekt. Zijn vrouw Müjgan gelooft echter dat de dood van Akdeniz geen ongeluk was. Volgens haar is Fatih ook schuldig, omdat de maffia betrokken raakte bij de zaak vanwege een onderzoek dat hij in boekvorm publiceerde. Hun gelukkige nieuwe leven, dat ze met veel moeite in de loop der jaren hadden opgebouwd, is ten einde gekomen... Maar wanneer Fatih, jaren later, zijn dochter die hij zelf heeft begraven, levend en wel tegenover zich ziet, zal hij beginnen het mysterie van de waarheid te ontrafelen. Inci Aral nodigt de lezer in haar roman Ver weg in de hoge hemel uit om opnieuw na te denken over de begrippen leven en dood. De auteur, die met haar werken de recente geschiedenis van Turkije heeft vastgelegd, verkent dit keer de grenzen van sciencefiction en verbreedt daarmee haar eigen literaire werkgebied.